در ابتدا، دکتر احمد نجاتی، دانشیار گروه ویروسشناسی، به معرفی ویروس هانتا و اهمیت آن به عنوان یکی از بیماریهای مشترک بین انسان و حیوان پرداخت. ایشان بیان کرد که جوندگان، مخزن اصلی این ویروس هستند و انتقال بیماری عمدتاً از طریق استنشاق ذرات معلق ناشی از ادرار، مدفوع و ترشحات جوندگان آلوده صورت میگیرد. ویروسهای هانتا از نظر بالینی به دو گروه اصلی تقسیم میشوند؛ هانتاویروسهای دنیای قدیم که عامل تب خونریزیدهنده همراه با سندرم کلیوی هستند و هانتاویروسهای دنیای جدید که موجب سندرم ریوی هانتا میشوند. همچنین وضعیت اپیدمیولوژی جهانی بیماری، روشهای تشخیصی شامل آزمونهای سرولوژیک و مولکولی، و اهمیت نظام مراقبت بیماریها، تشخیص زودهنگام و اقدامات پیشگیرانه مورد تأکید قرار گرفت. ایشان با اشاره به تنوع ژنتیکی بالای ویروس، محدودیتهای موجود در توسعه واکسنهای مؤثر و نیاز به گسترش مطالعات اپیدمیولوژیک در ایران را نیز مطرح کرد. در ادامه، دکتر امیر احمد اخوان، استاد گروه بیولوژی و کنترل ناقلین بیماریها، به بررسی مخازن حیوانی ویروس هانتا و نقش جوندگان در چرخه انتقال بیماری پرداخت. ایشان توضیح داد که هر سویه هانتاویروس معمولاً با یک گونه خاص از جونده ارتباط دارد و به همین دلیل شناخت پراکنش و وضعیت آلودگی جوندگان در هر منطقه از اهمیت ویژهای برخوردار است. وی با اشاره به اهمیت موش قهوهای (Rattus norvegicus) در محیطهای شهری و شبکههای فاضلاب، بر ضرورت شناسایی و پایش مخازن بالقوه ویروس در کشور تأکید کرد. همچنین خاطرنشان کرد که هانتاویروس میتواند بهعنوان یک بیماری شغلی مطرح باشد و افرادی مانند پاکبانان، کشاورزان، کارکنان انبارها و افراد فعال در محیطهای طبیعی و حیاتوحش بیشتر در معرض خطر قرار دارند. در این سخنرانی بر لزوم تقویت برنامههای پایش جوندگان، شناسایی کانونهای خطر و اجرای نظام مراقبت بیماریها تأکید شد. به گفته ایشان، کنترل اصولی جوندگان، رعایت بهداشت محیط، جلوگیری از ورود جوندگان به اماکن انسانی و استفاده از تجهیزات حفاظت فردی هنگام پاکسازی محیطهای آلوده از مهمترین راهکارهای پیشگیری از بیماری محسوب میشوند. در بخش پایانی، دکتر مصطفی هادئی، استادیار گروه مهندسی بهداشت محیط، به نقش تغییرات اقلیمی و عوامل محیطی در ظهور و گسترش بیماریهای نوپدید پرداخت. ایشان با اشاره به اینکه بخش قابل توجهی از بیماریهای نوظهور منشأ زئونوز دارند و بسیاری از بیماریهای عفونی به شرایط اقلیمی حساس هستند، توضیح داد که عواملی نظیر افزایش دما، تغییر الگوی بارش، خشکسالی، سیلاب، موجهای گرما، جنگلزدایی و سایر دگرگونیهای محیطی میتوانند با ایجاد تغییرات اکولوژیک، موجب تغییر در پراکنش و تراکم مخازن حیوانی، افزایش تماس بین گونهها و در نهایت افزایش احتمال انتقال عوامل بیماریزا به انسان شوند. به گفته ایشان، اپیدمیولوژی هانتاویروس ارتباط نزدیکی با شرایط اقلیمی، دما، بارندگی، پوشش گیاهی و جمعیت جوندگان دارد و از اینرو پایش مستمر عوامل محیطی، شناسایی مناطق پرخطر و بهرهگیری از رویکرد سلامت واحد به عنوان چارچوبی برای همکاری میانرشتهای و بینبخشی، از مهمترین راهکارهای پیشگیری و کنترل این بیماری و سایر بیماریهای نوپدید به شمار میرود.
.jpg)
